Nog één keer dan

Na de 2 miskramen durfde ik het nog 1 laatste keer aan, zo voelde het. Na alle tranen kon er nog 1x af.. Ik bedacht me al hoe het zou zijn, als ik straks geen kindje zou kunnen krijgen en we door de medische molen moesten. We hadden al een afspraak gemaakt in het ziekenhuis, vanwege een aangeboren hartafwijking van Joachim. We vroegen ons af of dit misschien de reden zou kunnen zijn van de miskramen, dat er iets niet goed zat o.i.d. Een afspraak bij een specialist in erfelijkheidsaandoeningen was onze volgende stop. Na zorgvuldig de stambomen uit te kammen, wat een hele opgave was, want wie heeft er wat. Van bril dragen tot hartafwijkingen, hoge bloeddruk tot astma, alles kwam aan bod. Je leert er wel weer een hoop van over je eigen familie in ieder geval. Ook ik werd werkelijk op zoveel dingen getest tot ik me na een paar weken ineens anders voelde.

Zou het dan echt?

Ik voelde me anders en was direct angstig. Angstig dat hij straks weer positief zou aangeven, maar het negatief zou aflopen. Vanwege het onderzoek in het ziekenhuis werd ik door de gynaecoloog geholpen. Al vanaf week 5 werd ik in de gaten gehouden en mocht ik meedoen met een onderzoek wat veel extra echo’s zou opleveren. Daar had ze mij voor aangemeld zodat ik wat extra zekerheid had en elke week langs kon komen. Niet alleen langskomen, maar ook elke week een 3 of 4d echo. Prachtig! Om zo’n klein boontje, want echt daar leek het op hoor, te zien uitgroeien tot een klein frummeltje. Het mooiste wat ik ooit had gezien.

 

Angstige gedachten

Maar toch bleven die angstige gedachten Wat als het toch weer mis zou gaan? Ik kon er niet optimaal van genieten. Ook met de 20 weken echo, een uitgebreide echo vanwege de eventuele hartafwijking. Er werd veel gepraat, allerlei termen die ik nog nooit had gehoord, dingen in beeld waarvan ik dacht te weten wat het was, maar absoluut geen benul leek te hebben. Gelukkig werd later nog uitgelegd dat alles goed was en er niets geks te zien was.

 

Geslacht

Tijdens de 20 weken echo kwamen we er ook achter dat het een meisje was! Echt een totale verassing aangezien ik alleen maar neefjes heb, had ik toch echt een jongen verwacht.
Nu konden we langzaamaan beginnen met shoppen. Ik wilde namelijk niets kopen, omdat ik bang was straks met allerlei spullen achter te blijven. Maar nu, durfde ik het wel aan.

 

Genietmomentjes

Vanaf 12/13 weken ongeveer voelde ik zachte plofjes in mijn buik, wat zich elke week wat duidelijker liet merken dat het ons kleine meisje was wat aan het bewegen was. Elke avond nam ik dan ook de tijd om even op de bank te liggen met mijn handen op mijn buik. Even contact maken.
Ons momentje samen, waarop ik hele verhalen vertelde tegen haar en ik altijd reactie kreeg.

Carpaal Tunnel Syndroom

Tijdens de zwangerschap en ook ervoor heb ik mij ingelezen in alle kwaaltjes, maar deze kwam ik dus echt gewoon niet tegen. Elke avond/nacht/ochtend was het alsof mijn vingers in de vriezer hadden gelegen en oh my wat deden ze zeer!! Ik kon er maar niet van slapen. Armen omhoog, bewegen, koud water erover, niets leek te helpen.. Maar, alles voor het kind, dus we gaan gewoon door!

Veel te gezellig

Maar naar mate we bij het einde van de zwangerschap kwamen, daalde mevrouw maar niet in. Er gebeurde helemaal niets. Ik begon angstig te worden, ik sliep veel te weinig en voelde me alles behalve fit. De gynaecoloog opperde om mij te helpen met een inleiding. Dan zou ik al in het ziekenhuis zijn, als er dan wat gebeurde was ik in ieder geval veilig. Iets waar ik me ontzettend fijn bij voelde. Dus zo gezegd planden we de inleiding in. Maar, waar ik hoopte dat er dan ook echt iets ging gebeuren, gingen er dagen voorbij en gebeurde er compleet niets. Nou ja, niets, 2cm. Maar voor wie dit al eens heeft meegemaakt, met 2cm kun je niets! Op dag 3 kreeg ik een soort slaapmedicatie, om toch de nacht door te kunnen komen en eindelijk eens goed te slapen. Aangezien ik mijn energie wel kon gebruiken voor de bevalling. Niet dat het heel goed werkte, maar ik kon in ieder geval een paar uurtjes slapen.

We gaan ervoor!

De volgende ochtend had ik een onwijs fijne verloskundige, die het aandurfde om met mijn krappe 3cm mijn vliezen te breken. Oké nu komen we ergens.. Als het niet snel zou gaan zou het een keizersnede worden, want het duurde natuurlijk ook weer eeuwig voor het allemaal doorzette, maar precies op tijd werd mevrouw dan eindelijk geboren hoor. Man, man wat een dag was dat! Een helse bevalling, ik zal je de details besparen, maar het cliché was zeker waar. Toen ik haar in mijn armen had, was het allemaal verleden tijd en kon ik maar aan 1 ding denken.. Dit prachtige meisje! Haar naam , Macy Noa. Helemaal perfect.

Knijp me, ik ben verliefd!

Eenmaal thuis kon ik mijn ogen niet van haar afhouden. Was ze echt van mij? Zou ze echt blijven?
Ohhh wat was dit eng. De eerste nacht hield ik mijn hand om de minuut op haar borst om te kijken of alles nog wel goed ging. Weer een nieuwe periode van onzekerheid die aanbrak, want er kwam geen handleiding bij, dus wat nu? Maar gelukkig wel een periode vol liefde, heeeeeel veel liefde!
Want echt, dit was liefde op het eerste gezicht. Niemand zou mij ooit zo gelukkig kunnen maken als zij..
Want eindelijk voelde ik dat, dat waar ik al die tijd naar toe geleefd had, ik voelde me een echte moeder.